Allah’ım! Ben bu gece yalnızım. Yarın ne olacak bilmiyorum. Kanadım kırılmış… kelimelerim başıboş kalmış… Her ne zaman ben demişsem benlik duvarım yıkılmış… Kendi aczimi...
Senden ayrılırken öyle bir bakışın vardı ki…Ürkek kuşlar yuvadan atılmıştı sanki. Sen o kuşların gözlerini taşıyordun. Bir ahh almış gibi yandı içim. Sanki hiç tamir...
Ben bu aşkın neresinde kayboldum…. Bilmiyorum ceylan gözlüm. Sen bilirsin belki… Ardımda kalan yıllara bakıyorum. Biriktirdiğim hayat kırıntılarına. Ve soruyorum kendime. Ben bu aşka...
Her hareketim senin için. Her duruşum… Kayan yıldızlara benzer gözlerinde bir kez kendimi görmek için çabalamam…Yinede yaralarsın beni hiç acımadan… Razıydım ben gökkuşağını ayaklarının...
Camdan dışarı bakıyordum. Duraklardan geçiyordum...Kara bulutlar puslu puslu çöküyordu hayallerime. Her yanımı bir acı nöbeti tutuyordu. Biliyordum ben böyle olacağını...Evet biliyordum...Gözlerinin derinliğinde kaybolurken ne güzeldi...
Bir ceylan yüreğine … Hatırlamıyorum ne zamandı. Çiçekler yeni mi açmıştı yoksa ağaçlar yeni mi yaprak dökmüştü. Hikayenin başını çıkartamıyorum şimdi. Üstünden bin ahiret yılı...
BUGÜN…HER ZAMANKİ GİBİUYANIKLIĞIN SANCISIYLA KALKTIM YATAKTAN AYNADA BAKTIM KENDIME KAZARA GÖZLERIM KENDIME YABANCILASMISSANKI BIR YANIM UZAKTA KALMIS…. ICINDE KAYBOLACAGIM GUNE MERHABA!YALNIZLIGIN SAFAGINDA YENIDEN BELIRDI GÖLGEM...